Caritas Diecezji Drohiczyńskiej

O Caritas

„Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Te słowa Chrystusa dają początek, motywację i sens pomagania najmniejszym, ubogim i potrzebującym. Uczniowie Chrystusa wsłuchując się w Jego słowa realizują przykazanie miłości „Caritas” wyrażającej się w konkretnym czynie przez wieki. My, przeżywający dzisiaj jubileusz XV lecia Caritas Diecezji Drohiczyńskiej wpisujemy się w dzieło niesienia pomocy człowiekowi potrzebującemu, w którym jest Chrystus. Więcej dobra można uczynić działając razem, dlatego też Kościół potrzebował zorganizowanego działania na rzecz potrzebujących.

Początek Caritas jako organizacji charytatywnej w Polsce dał Kardynał August Hlond, który jako pierwszy wystąpił z inicjatywą powołania związków Caritas we wszystkich diecezjach. Powstała ogólnopolska centrala pod nazwą Instytut Caritas. W roku 1937 odbył się zjazd dyrektorów Caritas z całej Polski. Instytut Caritas organizował Ogólnopolskie Dni i Tygodnie Miłosierdzia, mające na celu gromadzenie funduszy i popularyzację akcji charytatywnej. Wydawany był także miesięcznik "Caritas". Kres działalności Instytutu położył wybuch II wojny światowej. W roku 1945, z myślą o niesieniu pomocy ofiarom II wojny światowej, Konferencja Episkopatu Polski zleciła Komisji ds. Charytatywnych, na której czele stanął abp Adam Sapieha, powołanie w Krakowie centrali Caritas. Na wzór przedwojenny pełniła ona funkcję koordynacyjną w stosunku do diecezjalnych Caritas, które spontanicznie wznowiły swoją działalność.

Powojenny rozwój pracy charytatywnej Kościoła przerwały w roku 1950 dekrety władz komunistycznych, uniemożliwiające Caritas dalszą działalność i przekazujące cały jej majątek Zrzeszeniu Katolików "Caritas" powołanemu przez ówczesne władze polityczne państwa. Biskupi polscy zdecydowali jednak, że działalność charytatywna Kościoła będzie prowadzona w ramach ogólnego programu duszpasterstwa. Powołano Komisję Episkopatu ds. Duszpasterstwa Miłosierdzia, a zadania krajowej centrali Caritas przejął Krajowy Sekretariat ds. Miłosierdzia. W diecezjach utworzono Referaty Duszpasterstwa Charytatywnego. Ze względu na przejęcie przez państwo nazwy Caritas biskupi polscy zakazali jej używania instytucjom kościelnym, by nie utożsamiano ich działalności z działalnością państwową. Do reaktywowania Caritas Kościelnej doszło wraz z odzyskaniem pełnej niepodległości przez Polskę w1989 roku. W październiku 1990 roku uchwałą Episkopatu Polski powstała Caritas Polska z siedzibą w Warszawie i zaczęły powstawać Caritas Diecezjalne.

W tym czasie, od 1950 r. terenem tej diecezji zarządzał administrator apostolski rezydujący w Drohiczynie. Ze względu na trudną sytuację polityczną, administratorzy apostolscy unikali nazwy diecezja pińska, a w to miejsce używali określenia diecezja w Drohiczynie n. Bugiem. Ubogie tereny Podlasia wymagały pochylenia się nad ludźmi biednymi w szczególności z części należącej do byłego ZSRR. Ówczesny Administrator Biskup Władysław Jędruszuk, jak również jego poprzednicy starali się w różny sposób docierać z pomocą do najbardziej potrzebujących. Prekursorem działalności charytatywnej w naszej diecezji w latach 1968-1983 był ks. dr Michał Wilniewczyc, później ks. dr Janusz Łoniewski (1983-1994) i ks. Ryszard Starczewski (1988-1994).

Ta część Podlasia leżąca w granicach Polski Ludowej, tak zwana ściana wschodnia od dawna należała do najbardziej zaniedbanych zakątków. Kościół Diecezjalny w rozmaity sposób starał się angażować w działalność charytatywną. Przejawem takiej troski było rozdzielanie darów przychodzących zza granicy. W okresie stanu wojennego od 1981 roku, napływała do diecezji znaczna zagraniczna pomoc charytatywna. Parafie otrzymywały dostawy żywności, odżywek dla dzieci, lekarstw, środków opatrunkowych, odzieży. Powstała w Drohiczynie apteka, która bezpłatnie rozdawała leki przychodzące zza granicy.

W roku 1986 Episkopat Polski wydał Instrukcję o Pracy Charytatywnej w Parafiach, nakazującą księżom proboszczom tworzenie parafialnych zespołów charytatywnych. Jednocześnie zainicjowano pomoc dla potrzebujących spoza granic naszego kraju. W całej Polsce zbierano ofiary dla głodujących w Etiopii, a także dla dzieci poszkodowanych w katastrofie czarnobylskiej, a nasza diecezja nieustannie wspomagała część pozostającą za wschodnią granicą materialnie i duszpastersko kształcąc w seminarium kapłanów dla tamtych terenów, co czyni do dnia dzisiejszego.

W 1991 r. Ojciec Święty Jan Paweł II w Białymstoku powołał Diecezję Drohiczyńską, wydzielając ją z dawnej Diecezji Pińskiej. Dwa lata później dołączona została część Diecezji Siedleckiej. Te wydarzenia oraz choroba i śmierć Bpa Władysława Jędruszuka przyczyniły się do tego, iż powstanie Caritas Diecezji Drohiczyńskiej było nieco opóźnione, przez co jest ona jedną z najmłodszych w Polsce.

Po śmierci bpa Władysława Jędruszuka, nowy Ordynariusz Biskup Antoni Pacyfik Dydycz powołał 29 września 1994 r. Caritas Diecezji Drohiczyńskiej, a 24 sierpnia 1995 r. zatwierdził wytyczne Duszpasterstwa Charytatywnego Diecezji Drohiczyńskiej. Pierwszym dyrektorem był ks. Leszek Gardziński, który pełnił swoją funkcję do 1998 r. Zastępcą dyrektora był ks. Andrzej Witerski, sekretarzem siostra Wiesława Mroczkowska. Od 1 sierpnia 1998 r. Biskup mianował dyrektorem ks. Walentego Wojtkowskiego, oraz nowego sekretarza s. Barbarę Konobrodzką, która do dziś pełni ten urząd. Od 1 września 2007 r. dyrektorem Caritas Diecezji Drohiczyńskiej jest Ks. dr Łukasz Gołębiewski.

Z historią Caritas Diecezjalnej związana jest historia Domu Miłosierdzia Caritas im. Jana Pawła II w Sokołowie Podlaskim. Od 1996 roku rozpoczęto starania o przekazanie dla Caritas Diecezji Drohiczyńskiej budynku starego szpitala (w ruinie). Pierwszym zarządcą był ks. Stanisław Bogusz proboszcz budującej nowy kościół parafii Miłosierdzia Bożego w Sokołowie Podlaskim. W roku 1997 rozpoczęto remonty i jeszcze tego roku w części budynku przyjęto dzieci powodzian z południa Polski. Kolejnymi dyrektorami Domu byli: ks. Henryk Sączek (1998-2001), ks. Zbigniew Karolak (2001-2002), ks. Andrzej Witerski (2002-2004), ks. Grzegorz Bałuczyński (2004-2008), ks. Zbigniew Średziński (2008-2009), (2009-2013) ks. Piotr Arbaszewski i obecny ks. Rafał Romańczuk.

Przez te lata prowadzono remonty i przyjmowano dzieci na kolonie. W tym budynku też Caritas prowadziła wydawanie odzieży i świadczyła pomoc potrzebującym. W parku obok domu organizowano dni dziecka, w domu – Mikołajki, zimą – dożywianie ubogich z miasta (zupy). Tu przyjęto rodziny po spaleniu bloku – do czasu aż miasto wyremontowało budynek. Tutaj w różny sposób udzielano pomocy potrzebującym. Od 2000 roku dom ten jest też domem rekolekcyjnym dla różnych grup dzieci i młodzieży z Diecezji Drohiczyńskiej i spoza jej granic. W tym domu od początku odbywają się spotkania Parafialnych Zespołów Caritas, Szkolnych Kół Caritas; spotkania emerytów, szkolenia dla młodzieży, "Opłatki", rekolekcje itp. Mieszczą się tutaj także biura Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Diecezji Drohiczyńskiej.

Dnia 15 października 2006 roku została poświęcona kaplica pw. Matki Bożej Różańcowej w nowo odremontowanym trzecim skrzydle domu. W grudniu 2008 roku otwarto tutaj prowadzone przez Caritas Warsztaty Terapii Zajęciowej, które codziennie dla 30 osób niepełnosprawnych dają możliwość rozwijania zdolności i radość bycia we wspólnocie. Dom Miłosierdzia jest żywym pomnikiem wystawionym Janowi Pawłowi II przez Diecezję Drohiczyńską.

W trakcie piętnastoletniej działalności powstało 45 Parafialnych Zespołów Caritas, 34 Szkolne Koła Caritas. Przy Wyższym Seminarium Duchownym w Drohiczynie działa Kleryckie Koło Caritas. Wolontariusze podejmują okresowe akcje charytatywne na rzecz potrzebujących takie jak rozprowadzanie zniczy, świec „Wigilijnego Dzieła”, baranków itp. Angażują się w rozdawanie żywności PEAD, z której korzysta w naszej diecezji ok.18 tys. najuboższych. Tylko w ubiegłym roku przekazano ponad 500 ton żywności. Wolontariusze prowadzą punkty wydawania odzieży, docierają do najbardziej potrzebujących, prowadzą świetlice środowiskowe.

Początki działalności charytatywnej na terenach naszej diecezji łączą się z organizowaniem kolonii letnich i zimowych dla dzieci z najuboższych rodzin i niepełnosprawnych. Dzięki wychowawcom wolontariuszom i zbieranym środkom rozpoczynając od 50 osobowej grupy w latach 80 tych Caritas mogła rozwijać tę formę pomocy aż do chwili obecnej, kiedy corocznie na kolonie wyjeżdża ponad 1000 dzieci, w tym dzieci polonii z innych krajów. W ciągu 15 lat istnienia naszej Caritas na kolonie mogło wyjechać ponad 10 tys. dzieci.

Młodzież i dzieci ( ok. 90 osób) otrzymują również wsparcie poprzez program „Skrzydła”, który nasza Caritas realizuje dzięki sponsorom przekazującym stypendia dla najuboższych uczniów. Wśród sponsorów są firmy takie jak np. PGNiG i prywatne osoby.

Możliwość pozyskiwania środków unijnych nasza Caritas wykorzystywała do realizacji projektów dla osób niepełnosprawnych i bezrobotnych. W latach 2005-2007 nasza Caritas była liderem projektu „Daj sobie szansę tobie też się uda”. Dzięki zaangażowaniu uczestników, współpracy z partnerami, instytucjami wspierającymi, podmiotami szkoleniowymi, pracodawcami udało nam się przeszkolić i zaktywizować 179 osób bezrobotnych, z których 57 osób podjęło pracę, dalszą naukę, lub stworzyło sobie miejsce pracy. Inny projekt „Indywidualne ścieżki kariery zawodowej” realizowany przy współpracy z Caritas Polska miał na celu aktywizację zawodową osób niepełnosprawnych. Dobre rezultaty tych działań sprawiły, że obecnie kontynuujemy aktywizację niepełnosprawnych w projekcie „Praca bez barier”.

15 letnia działalność charytatywna Caritas Diecezji Drohiczyńskiej to praca księży, wolontariuszy i współpraca z instytucjami, organizacjami, władzami lokalnymi, samorządami, szpitalami, hospicjami. To zaangażowanie wszystkich ludzi dobrej woli, którzy wspierają swoimi modlitwami i ofiarami działania na rzecz dzieci, ubogich, niepełnosprawnych i poszkodowanych. Dziękując Bogu za to, że jest Źródłem i Szczytem miłosierdzia, chcemy podziękować ludziom zaangażowanym w Caritas, za to, że przedłużają tu na ziemi wielkie dzieło Miłosierdzia i rozpalają swoją dobrocią serca innych, bo jak napisał Ojciec Święty Benedykt XVI w encyklice „Caritas in veritatate” „Caritas to miłość przyjęta i darowana” .